Terwijl over een paar uur in Parijs aanslagen worden gepleegd voel ik mij in mijn nog onwetendheid gelukkig en kan ik mijn passie uiten, laatste avondlicht op de Limburgse heuvels. Foto van vrijdagavond 18 november, 17:11

uit het leven gegrepen…

Angstig

De kinderen, zeker die van 5, zegt het verder niets. Onze oudste van 10 hebben wij het ook niet verteld, het heeft geen zin tijdens een leuk weekend haar hiermee op te zadelen. Ze denkt veel na en dit zou haar afleiden van waar we naartoe hebben geleefd. Maar ik voel me angstig, en mijn vrouw ook. Jazeker, de aanslagen in Beiroet ken ik ook, evenals het Russische vliegtuig. En het gaat mij niet om de politiek… maar om mijn gezin. Het komt dichterbij.

Op zaterdag heb ik geen enkele natuurfoto gemaakt…

Foto zondagmorgen 10:30, de zon piept even door de dikke wolken. Ik zit duidelijk nog niet lekker in mijn vel, zelfs na exposure blending en z/w omzetting vind ik het nog steeds een mager resultaat.

Foto zondagmorgen 10:30, de zon piept even door de dikke wolken. Ik zit duidelijk nog niet lekker in mijn vel, zelfs na exposure blending en z/w omzetting vind ik het nog steeds een mager resultaat.

Natuurfotografie?

Hoe actueel ook, je vraagt je misschien af wat dit met natuurfotografie te maken heeft. Op zich wellicht niet veel, en ik heb dan ook getwijfeld om erover te schrijven. Een column is echter in essentie iets persoonlijks, ik schrijf over wat mij bezighoudt en alle titels die ik in gedachten had – de 8 Finse seizoenen, onderwaterfotografie in de regen, de schoonheid van de storm, en nog meer – brachten geen enkele inspiratie… Mijn gedachten bleven zich afvragen “wat gebeurt er met ons?”. Ik schrijf over de schoonheid van de natuur en fotografeer om jou als kijker en lezer mee te nemen in mijn dromen en idealen, om je deelgenoot te maken van wat ik ervaar en daarmee noodzaak van natuur en haar behoud te laten beseffen.

Grootspraak?

Fotografie is de spiegel van mijn ziel. Klinkt ook mooi. Maar in feite kan ik beter zeggen, mijn zin in fotografie is de spiegel van mijn ziel. Ik kan heel groots op facebook zeggen dat ‘mijn gedachten uitgaan naar… ‘ maar in feite is dat niet zo. Mijn gedachten gaan uit naar mijn eigen thuis. En als ik thuis gelukkig ben kan ik ook buiten gelukkig zijn, dat weerspiegelt zich in mijn beelden. Van alle beelden waar ik tevreden over ben weet ik dat ik op dat moment lekker in mijn vel zat. Ik kan wel groots zeggen dat mijn beelden mijn gevoel van angst weerspiegelen maar dat is onzin. In tijden van angst heb ik geen zin om naar buiten te gaan, dan moet ik mij er echt toe zetten en zie ik het aan de kwaliteit af.

harde foto, de zon komt even van achter en beschijnt een deel van het landschap, donkere wolken pakken samen. Zo voel ik mij nu ook. Zondagmorgen 11:09

harde foto, de zon komt even van achter en beschijnt een deel van het landschap, donkere wolken pakken samen. Zo voel ik mij nu ook. Zondagmorgen 11:09

Hoe heb ik dat ook weer beschreven op mijn (verouderde) site?

“Mijn wens en drijfveer is de schoonheid van de natuur vast te leggen, anderen te laten ervaren wat ik ervaar en mensen enthousiast te maken over wat mij elke dag weer verbaast…”

Klinkt zo mooi. En ook daadwerkelijk oprecht gemeend. Maar op zaterdagmorgen, met mijn gezin om mij heen, kijkend in de onschuldige blauwe kijkers van mijn kleine meisjes voelt deze boodschap eigenlijk leeg, hol, nietszeggend.

Meen ik het dan niet? Jawel, zeker, absoluut. Als ik vol overgave met passie en enthousiasme bezig ben is dat ook absoluut waarom ik het doe. De basis zit in het ‘als’. Want als ik de berichtgeving lees over Parijs, over IS, over spanningen met Rusland, over aanslagen, over terreurdreiging en ik laat het binnenkomen sta ik leeg in het veld. Dan denk ik aan mijn gezin, want hoezeer de aarde, de natuur en onze wereld ook mij aan het hart gaat… uiteindelijk zijn het mijn eigen genen waar het echt om gaat.

In een poging mijzelf fotografisch bij elkaar te pakken wordt ik getriggerd door dit olieverf schilderij in de Geul, zondagmorgen 11:51

In een poging mijzelf fotografisch bij elkaar te pakken wordt ik getriggerd door dit olieverf schilderij in de Geul, zondagmorgen 11:51

Uit het leven gegrepen…

En daarom heb ik deze keer gekozen – en ik hoop je dat mij wilt vergeven – om gewoon puur op te schrijven wat mij nu, woensdagavond 18 november 2015 22:32, bezighoudt. En dat is angst voor de situatie. Wat gaat dit voor ons betekenen. Waar gaat het heen met onze wereld. Angst dat ik straks moet zien dat onze prachtige natuur nog verder in de vergetelheid raakt door politiek, terreur, spanning en onverdraagzaamheid. Angst over mijn fotografie maar nog meer over mijn gezin.

‘uit het leven gegrepen…’ een dubbele titel. Niet alleen een column uit mijn leven gegrepen maar ook 129 mensen in Parijs. Mensen net als jij en ik. Misschien ook wel met natuurfotografie als passie, misschien ook wel met een groot hart voor onze natuur, misschien wel vogelaars of macro liefhebbers, misschien wel bergwandelaars of namijmerend over de fotoclub en zeer waarschijnlijk ook mensen met een gezin – net als ik – die zomaar op een willekeurige vrijdagavond ‘uit het leven worden gegrepen…’.

Symbolisch laatste beeld, de eenzame boom zonder blad wacht onder de samenpakkende wolken op wat komen gaat. Zo voel ik mij ook. Ik hoop dat ik net als deze eik weerstand kan bieden en er straks nog steeds sta als het weer lente wordt! zondagmiddag 13:31